47) DİZBOYU PAPATYALAR - TOMRİS UYAR

Yapı Kredi Yayınları

79 sayfa

Tomris Uyar’ı önce Turgut Uyar’ın dizeleriyle tanıyalım:

“denizi ve ormanı, açlığı ve başkaldırmayı ayırmadın

bırakılmış bir köşebaşının en güzel tanımıdır adın

seversin diye söylerim her şeyi, sana uygun olsun

çünkü her şeyin birbirine uygununu sen bulursun”

*Tomris Uyar İçin Bir Şiir Kurma Çalışması

Ardından Edip Cansever’in Yaş Değiştirme Törenine Yetişen Öyle Bir Şiir’ine bakalım:

“Seni görünce dünyayı dolaşıyor insan sanki

Hani Etiler'den Hisar'a insek bile

Bir küçük yaşındasın, boyanmış taranmışsın

Çok yaşında her zamanki çocuksun gene

Ben seni uzun bir yolda yürürken görmedim ki hiç.”

Cemal Süreya’ya da değinelim:

“Daha nen olayım isterdin

Onursuzunum senin!”

Tomris Uyar’ı ben böyle tanıdım, üç güzel adamın sevdiği kadın olarak.

Daha önce hiç kitabını okumamıştım. İstiklal’de YKY’ye girdiğimizde gözüme çarptı ve aldım.

Dizboyu Papatyalar içinde 8 hikaye bulunduran ince ama etkileyici bir kitap. Hikayeler, insanların hüzünlerini, kaybolmuşluklarını, yaşamlarını anlatıyor. Yani kısaca dünyanın acısını…

Tomris Uyar’ın tarzını sevdim.

Kısacık hikayelerle, sade anlatımıyla etkileyici olabilmesini sevdim.

Kısaca, diğer kitaplarını da okumayı düşünüyorum.

“Yani yoksulluk anlatılmaz be ablam. Yoksulluk yaşanır anca. Gerisi puştluktur.”

“İnsan hangi yaşında severse sevsin liseli oluveriyor.”

“Dili bilmesek bile anlıyoruz, çünkü Akdeniz’in ortak dili bu. ‘Dizboyu Papatyalar’ anlamına da gelebilir, ‘Daha yığınla çocuk var doğurulacak, yığınla çocuk bezi, don, erkek çorabı var yıkanacak,’ anlamına da. ‘Seni seviyorum, hadi hoşça kal, bir gün o kıyı kahvesinde yanına çöküp dostça iki kadeh içebilme isteğim baskın geliyor,’ anlamına da…”

27) SONRASI KALIR 1 - EDİP CANSEVER / HAYATIN İÇİNDEN

Yapı Kredi Yayınları

664 sayfa

Edip Cansever’i nasıl sevdim?

Sorunun cevabı için edebiyat bilincimin geliştiği lise yıllarıma dönmemiz gerekir. İkinci Yeni’den ilk tanıdığım isim Cemal Süreya olmuştu. Önce Sevda Sözleri’ni okudum ardından eşi Zuhal’e yazdığı On Üç Günün Mektupları’nı.

İsimce tanıdığım Edip Cansever ise Tomris Uyar’ın anısıyla ilgi alanıma girdi. Her doğum gününde yazdığı şiirler ve peçeteye yazılmış bir yazı… “Tomris rakıyı çok severdi, bense onu…”

Öyle biriydi işte Cansever. Önce arka planımda kalıp, zamanla, onu okumaya hazır olduğumda kendini fark ettirdi.

Sonrası Kalır 1 ilk okuduğum kitabı. Aslında 10 şiir kitabının toplanmış versiyonu.

Sözlerine, sevdasına hayran olduğum şairi okumak… Anlamaya çalışmak… Hislerine dokunmak… Belki de daha önce okumalıydım.

Favori şiirlerime değinirsek oldukça uzun bir liste olur. Yine de “Yangın”a ve “Ne Gelir Elimizden İnsan Olmaktan Başka”ya göz atın derim.

HAYATIN İÇİNDEN KARANLIK NOT: Bu sabah yarım kitaplarımı tamamlayacağım hevesiyle uyandım. Sonrası Kalır’ı bitirdim ve taze taze yorumunu yazıyordum. Sınıf grubundan mesaj geldi. “İyi misiniz arkadaşlar?” İçimde bir karamsarlıkla devam mesajları okudum. İstiklal’de patlama olmuş. Devamlı gittiğim İstiklal’de olan patlama… Evde olduğuma ve nefes alabildiğime mi sevinsem, ülkenin haline mi üzülsem? 

Yaşamaya çalışıyoruz. Yaşayacağız.

Mısralarla anlatacak olursak:

“Çok karanlık bir cümlede durmuş gibiyiz

Herkesin, ama herkesin yanılıp bir yerlere gittiği

Bir cümlede durmuş gibiyiz.”

Öyle değil miyiz?

Belki de çözüm ya da kaçış yolu edebiyattır.

“Bizim derdimiz yalnızlık,

Bizim derdimiz başka.”

“Adam olamadım bu şehirde,

Adam olamadım.

Akşamları yalnızlıktan,

Sabahları işsizlikten,

Ve senin yüzünden,

Deniz kenarı…”

“Hiçbir şeyin hiçbir şeyliği gibi bir şeydim. Bir ara

Hiç kimsenin tutmadığı oyunlara giderdim

Tiyatrolar ki benim en sevdiğim boşluklarımdır.”

“Ve yürürlükten kalkmış bir sözü tekrarlıyorum: sevin ki her şey olur

Sevin ki her şey olur

Olmuyor, biliyorum.” 

Mim: Ne Söylerdin?

Sevgili Deeptone, beni mimlemiş. Deep ki blogu açtığımdan beri yorumlarını esirgemeyen, harika hikayeleriyle kendisini ilgiyle takip ettiğim bloggerlardan biri. Bu benim ikinci mimim olmakta. O zaman dans!

"Ne söylerdin?

Kurallar basit. Hepimiz bir diğerimize şu soruyu soracağız “…. karşılaşsaydın ne söylerdin?” Herkes ne söyleyeceğini yazmalı kısa uzun.. Ve başka bir kişi söyleyerek ona aynı soruyu sormalı. Umarım herkes bu mimle karşılaşmak istedikleri ve söyleyecek sözleri olan insanlara denk gelir. Şimdi arkanıza yaslanın ve blogger arkadaşınızın sizin karşılaşmanızı istediği kişiye söylemek istediklerinizi söyleyin."

Deep, Leonardo Da Vinci, Mozart ve Edip Cansever’le karşılaşmış. Ben de Edip Cansever’e selamımı veriyorum. Şu sıralar, İkinci Yeni şairleri arasından en sevdiğim… Ona söyleyeceğim çok söz var ama aynı zamanda hiç yok.

Yine de, herhangi bir yerde, herhangi bir zaman diliminde karşılaşmışız.

“Trenlere beraber çikolata yedirelim mi? Aynı zamanda dertleşiriz de, gerçi bir şairle dertleşmek nasıl bir şey pek bilmem ama. Dinlerim, gerçekten. Anlamaya çalışırım. Edip ve şair Edip’i. Hangisi gerçek? Hangimiz gerçeğiz? Kendi bakış açımdan sıyrılıp, şiirlerini senin gözünden görerek, okumak isterdim.”

Ay! Fazla hayranlık dolu oldu sanırım ama nasıl hayran olunmaz ki? “Var mıydık? Belki biraz…” diyen Edip Cansever nasıl sevilmez? “Kimsenin öldüğü yok, yaşadığı da… Herkes biraz var o kadar.” ya da “Hiçbir şeyin hiçbir şeyliği gibi bir şeydim.”

Ben de Dreamella’yı mimlemek istiyorum.

Dreamella vs Platon!