 |
| 38
Yitik Ülke Yayınları
266 sayfa
|
ÇOK KORKTUM ARKADAŞLAR, GERÇEKTEN GERİLDİM! Benim gibi korkak biri
için korku kitabı okumak niye? Kendime bunu sordum ama zaman zaman korkmayı mı seviyorum
yoksa?
Son yazmam gereken cümleyle postuma başladığım günden merhaba!
Dün Yaprak Öz’ün kardeşi ve aynı zamanda oyuncu olan Gürgen Öz’ün Karanlık Köy
romanına başladım. Yaprak Öz’ün Şeytan Disko’sunu okumuştum hatırlarsanız ve
beni korkutmamıştı, her şey yerli yerindeydi. Bu nedenle Karanlık Köy hakkında
da aynı şeyi düşünüyordum.
Kitaba sabah başladım, geceye kadar biter ya da gece okumam diye
düşündüm ama tabii ki planlarım sadece Tanrı’yı güldürmüş olmalı. Heyecanlı bir
noktada kaldığım için kitaba gece devam ettim ve kendi kendime korktum.
Konusuna bakacak olursak, kahramanımız Murat ve kameramanı Kerem
Sümela Manastırı’na belgesel çekmeye gidiyorlar. Rehberleri Serhat sayesinde, o
bölgede yer alan, Karanlık Köy diye isimlendirilen, bir gecede Rumların ve
Türklerin birbirini öldürdüğü terk edilmiş köyden haberleri oluyor.
Belgesellerine bu köyü de eklemek istiyorlar. Olaylar gelişiyor.
Korku filmlerine aşina olanların okurken korkacağını sanmıyorum
çünkü konu aslında klasik, sadece daha fazla yerel unsurlar barındırıyor.
Karanlık Köy akıcı bir roman ama Gürgen Öz’ün kalemi biraz acemi
geldi bana. Diyaloglarda bir ders verme havası vardı, “abi” gibi hitapları
günlük konuşmaya benzetmek için sıkça kullanmış olabilir diye düşündüm. Diğer
dikkatimi çeken nokta kitapta bolca yemek yendi, yemek muhabbeti yapıldı,
ülkece midemize düşkünüz. Seviyorum bu huyumuzu. :D
Karanlık Köy aynı zamanda Gezi’ye, basındaki sansüre de
değinmiş. Gürgen Öz, Davranış Psikolojisi ve Farkındalık Teknikleri üzerine
çalışmış ve bunun etkisini kitapta görmek mümkün.
Son satırları okuyup kapağı kapattığımda, aklımda hala soru
işaretleri vardı. Net sonları daha çok seviyorum.
İşte böyle sevgili blogdaşlar, korku türü okumayı seviyorsanız
şans verebilirsiniz ama alışkın olduğunuz için korkmayabilirsiniz de! Bu ikircikliğin
çözümünü size bırakıyorum.
“Tarihteki kötü olayları hafızalarından silmek
için insanlar yerlerine yeni şeyler uydururdu. Hurafeler, hikayeler…”
“Adeta gerçeküstü bir durum, bir anormali
yaşıyoruz ama artık bu bizim normalimiz haline gelmiş, kanıksamışız yani bunu.
İçinde kaybolmuşuz anlıyor musun?”
