Kore mutfağını ilk kez tecrübe etmemizin üzerinden bir ay geçti.
Tatların damaktan silinmesi için yeterli bir süre. Bu nedenle biz de salı günü
erken çıkmamı fırsat bilip bir deneme daha yapmaya karar verdik.
Aslında Ortaköy’deki Noodle House’a gitmeyi planlıyorduk ama
buluştuğumuzda açlıktan kulaklarım uzamıştı. Kitap Eylemi de onu yiyeceğimden
korkunca, Ortaköy’e kadar gitmekten vazgeçtik.
Unni’m geçen haftalarda İstinye Park’a giderken, Beşiktaş’taki Noodle
House gözüne çarpmış. Keşfetmemiz böyle oldu.
Barboros Bulvarı’nı tırmanırken karnımdan gelen gurultular da
bize eşlik ediyordu.
Kore mutfağı diye gittiğimiz Noodle House’un, google’ladığımızda
Çin mutfağı olduğunu öğrendik.
Mekan umduğumuzdan küçüktü, iki masa ve dört sandalye mevcuttu.
Daha çok evlere sipariş götürüyormuş.
Tavuklu noodle’larımızın siparişini verip, aşçının pişirmesini
izledik. (Dizilerdeki gibi tavada fırlatmalar falan)
Çin usulü noodle; tavuk, erişte ve sebzelerden oluşuyordu. Yeşil
soğan’ın noodle için vazgeçilmez olduğunu sanırdım ama içinde yeşil soğan
yoktu. Gerçi bu vazgeçilmezlik durumu benim için geçerli değil. İçinde sebzeler
olmasa daha mutlu olurdum.
Geçen denememizde de fark ettiğimiz, yemeklerin tatlı olması
durumu, burada da vardı. Ama rahatsız edici düzeyde değildi.
Karnımızı doyurmuş olarak Noodle House’dan çıktık. Yemeden
duramayacağımız bir lezzet olmadığına ama Kore’de de aç kalmayacağımıza karar
verdik.
Kero(kuzen) da okuldan erken çıkınca hep beraber Kabataş’tan
tramvaya bindik. Tramvayda hep ayakta yolculuk eden ben, boş yerleri görünce
cennete düşmüş gibi oldum.
Oturmuşken kitap okuyayım diyerek, Nijura’ya başladım. Son 50
sayfam kalmıştı. Bitirene kadar kitaptan başımı kaldırmadım.
Kitabı bitirmiş olmanın rahatlığı ama Kaveh’den ayrılmanın
hüznüyle kapağını kapattığımda, uykum gelmişti. Oturmaya alışık da olmayınca
genleşmiştim. Derken çaprazımda oturan adamın elini uzattığını gördüm. Kitabı verdim.
“Bu ülkedeki %7’lik dilimde olduğunu biliyor musun?”diye sordu.
Uykulu gözlerle, anlamamış gibi baktığımı görünce devam etti.
“Bak çevrene. Kimin elinde kitap var?”
%7’nin içine dâhil edilmekten memnuniyet duyarak kafamı salladım
ben de.
Bilin bakalım, sohbet ettiğimiz kişi kimmiş?
Ferit Erden Boray!
Unni’min sayesinde fotoğrafını çekip, imzasını aldık.
Güzel geçen günümüz, tramvayda 18 kitabı yayımlanmış(kendi
ifadesiyle) bir yazarla karşılaşmamız üzerine daha da güzelleşti.

